Strefa Pacjenta

Terapia manualna

Forma terapii zaburzeń narządu ruchu. Często błędnie utożsamiana jest z kręgarstwem, które w przeciwieństwie do terapii manualnej nie posiada żadnych podstaw w źródłach wiedzy medycznej. Należy do dziedziny fizjoterapii i jest poparta badaniami naukowymi.

Polega ona na badaniu i leczeniu stawów obwodowych i kręgosłupa. Pierwszą częścią badania jest zazwyczaj dokładny wywiad. Następnie przeprowadza się badania jakości ruchu, jego zakresów, biomechaniki oraz innych czynników (np. bolesności). Podczas terapii, za pomocą specjalnych technik mobilizacji lub manipulacji i pracy na tkankach miękkich przywraca się zaburzoną biomechanikę stawów, inaczej ich odblokowanie, co prowadzi do zmniejszenia bólu, zwiększenia zakresu ruchomości i ustąpienia stanów zapalnych.

Ozonoterapia

Jedna z metod niekonwencjonalnego leczenia, która od wielu lat jest stosowana w medycynie jako metoda wspomagająca leczenie podstawowe.

Ozon zajmuje pierwsze miejsce w grupie preparatów mikrobójczych, w szczególności bakterio-, wiruso- i grzybobójczych. Powoduje również silne natlenienie komórek i tkanek niedotlenionych, obniża lepkość i gęstość krwi oraz opory naczyniowe. Ozon podawany dożylnie polepsza natlenowanie krwi i tkanek, zwłaszcza tych, które w wyniku zachodzącego procesu chorobowego są niedotlenione i gorzej odżywione, osłabia procesy zapalne.

Ozonoterapia okazuje się szczególnie korzystna w leczeniu tych chorób, w których stwierdza się całkowitą oporność bakterii na różnego rodzaju antybiotyki i sulfonamidy.

Medycyna niekonwencjonalna

Należą do niej wszystkie metody leczenia wcale lub słabo akceptowane przez medycynę opartą na badaniach naukowych. Zalicza się do niej zarówno metody leczenia, które w opinii większości lekarzy są bezwartościowe(np. bioenergoterapia), jak i takie, których pewne elementy zaadaptowano do medycyny głównego nurtu (np. akwaterapia i fitoterapia). Część metod leczenia zaliczanych do medycyny niekonwencjonalnej ma swoje źródło w wielowiekowej tradycji (np. akupunktura, medycyna ludowa), a inne powstały stosunkowo niedawno (np. homeopatia i bioenergoterapia).

Kordyceps

Są to grzyby rosnące w wysokich górach China, Tybetu i Nepalu (powyżej 3 tys. m. n.p.m.), które pasożytują na larwach i poczwarkach motyli zagrzebanych w ziemi. Ich owocniki w formie maczugi, wyrastają z podłoża, od lata do późnej jesieni. Jako pasożyt odżywia się korzeniami roślin wysokogórskich (rdest, asragał, ofiopogon). Jest bardzo odporny na głód i zimno.

Korzyści: stany zapalne układu moczowo-płciowego, płuc, krtani, angina, gruźlica, astma oskrzelowa, rozpuszcza piasek nie dopuszczając do tworzenia się kamieni, aktywizuje czynność nerek, stosowany przy żółtaczce zakaźnej i marskości wątroby, dotlenia i regeneruje.